ΤΕ ΘΗΒΑΣ – ΟΙΝΟΦΥΤΩΝ ΚΚΕ : Εκδήλωση προς τιμήν του Κώστα Κολιγιάννη

.   1 Σεπτεμβρίου 2018   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΕ ΘΗΒΑΣ – ΟΙΝΟΦΥΤΩΝ ΚΚΕ : Εκδήλωση προς τιμήν του Κώστα Κολιγιάννη

Με εκδήλωση στη γενέτειρά του, την Ελλοπία Θήβας, η ΤΕ Θήβας – Οινοφύτων του ΚΚΕ τίμησε την Παρασκευή 31 Αυγούστου, στο πλαίσιο του εορτασμού των 100χρονων του Κόμματος, τον Κώστα Κολιγιάννη, Α’ Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Στην εκδήλωση, που έγινε στην πλατεία της Ελλοπίας, παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του Κόμματος με επικεφαλής τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕΔημήτρη Κουτσούμπα, ο οποίος νωρίτερα κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους της ΚΕ στον τάφο του Κώστα Κολιγιάννη, στο νεκροταφείο του χωριού. Επίσης στεφάνια κατέθεσαν η ΚΝΕ και η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ και κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή, οι παρευρισκόμενοι χειροκρότησαν και φώναξαν «αθάνατος».

Στη συνέχεια συγκροτημένα με κόκκινες σημαίες πορεύτηκαν στην πλατεία του χωριού όπου πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση. Την ομιλία στην εκδήλωση έκανε ο Κώστας Μπασδέκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ (παρακάτω παρατίθεται ολόκληρη η ομιλία, την οποία μπορείτε να δείτε και στο κεντρικό video). 

 

Τιμάμε τη μνήμη και αντλούμε διδάγματα

Σε δήλωσή του από το χώρο της εκδήλωσης, (δείτε εδώ video) ο Δ. Κουτσούμπας σημείωσε:

«Στο πλαίσιο των 100 χρόνων από την ίδρυση και τη δράση του ΚΚΕ, διοργανώνουμε σε όλη την Ελλάδα εκδηλώσεις σε τόπους θυσίας. Τιμούμε ήρωες του κομμουνιστικού κινήματος, ηγετικές φυσιογνωμίες, όπως ήταν ο Κώστας Κολιγιάννης, Α’ Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Και αυτό το νόημα, τιμώντας αυτή τη μνήμη και αντλώντας σήμερα διδάγματα από το παρελθόν, μέσα από αυτή την με άλματα ηρωική πορεία και τα θετικά της, αλλά ταυτόχρονα και με αδυναμίες, ελλείψεις και λάθη, να διδαχτούμε για το σήμερα και να χαράξουμε καλύτερα το αύριο αυτού του τόπου για το συμφέρον του λαού μας».

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πως σχολιάζει τον ανασχηματισμό και το σημερινό υπουργικό συμβούλιο, ο Δ. Κουτσούμπας απάντησε:

«Οι διαβεβαιώσεις του κ. Τσίπρα στο σημερινό υπουργικό συμβούλιο δεν αφορούν τον ελληνικό λαό, αντίθετα με τα μέτρα που τον γονατίζουν ακόμα περισσότερο. Είναι διαβεβαιώσεις προς την εγχώρια ολιγαρχία, προς την ΕΕ και το ΔΝΤ, σε αυτούς δίνει διαπιστευτήρια και τους είπε με απλά λόγια ότι θα υλοποιήσει μέχρι κεραίας αυτά που έχει συμφωνήσει μαζί τους, ματώνοντας τον ελληνικό λαό». 

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων συγγενείς του Κώστα Κολιγιάννη, ο αντιδήμαρχος Δήμου Θηβαίων Τάσος Καμούτσης, εκπρόσωποι των τοπικών κοινοτήτων Ελλοπίας και Ξηρονομής, καθώς και αντιπροσωπείες από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ελλοπίας και τον Σύλλογο γυναικών της περιοχής.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με λαϊκό – παραδοσιακό γλέντι στην πλατεία του χωριού (δείτε εδώ video), ενώ λειτούργησε έκθεση αφιερωμένη στα 100 χρόνια ζωής και δράσης του ΚΚΕ και ένα μέρος της ήταν αφιερωμένο στον Κώστα Κολιγιάννη με φωτογραφίες του και πλούσιο αρχειακό υλικό από την δράση του που κέντρισε την προσοχή και το ενδιαφέρον των επισκεπτών. 

 
 

Η ομιλία από τον Κ. Μπασδέκη

 

«Αγαπητοί φίλες και φίλοι/ συντρόφισσες και σύντροφοι.

Μπροστά στη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής και δράσης του ΚΚΕ πραγματοποιήθηκαν και πραγματοποιούνται σ΄όλη την Ελλάδα σειρά εκδηλώσεων που αναδεικνύουν ηρωικές σελίδες αγώνων και θυσιών, φωτίζουν πλευρές της δράσης του Κόμματος, τιμώνται αγωνιστές και αγωνίστριες, μέλη και στελέχη του Κόμματος που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην δημιουργία της ηρωικής ιστορίας του Κόμματος μας.

Σ αυτή τη λογική πραγματοποιούμε και τη σημερινή μας εκδήλωση προς τιμή του Κώστα Κολιγιάννη.

Τιμάμε στη γενέτειρα του τον Κώστα Κολιγιάννη, μία σημαντική προσωπικότητα του Κόμματος με σχεδόν 50 χρόνια κομματικής πορείας σ΄ αυτό. Από τη στιγμή που εντάχθηκε στο Κόμμα μέχρι το τέλος της ζωής του το 1979 ο Κ. Κολιγιάννης υπηρέτησε πιστά τα ιδανικά και τις αξίες του ΚΚΕ, ανεξάρτητα από αδυναμίες, λάθη ή αντιφάσεις που υπήρξαν κατά το διάβα της κομματικής του ζωής.

Ο Κώστας Κολιγιάννης γεννήθηκε στο χωριό Ελλοπία, Καραντάς Θηβών όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του, στις 26 Ιούλη 1909. Ηταν το τέταρτο από τα 7 παιδιά της 9μελούς οικογένειας του Λάζαρου Κολιγιάννη.

Παιδί με ιδιαίτερη έφεση στο διάβασμα, ήταν το μόνο από τα αδέρφια που έφυγε από το χωριό για να σπουδάσει, χωρίς ωστόσο στο τέλος να καταφέρει να υλοποιήσει το στόχο του.

Η οικογένειά του πριν το 1941 ακολουθούσε πολιτικά πότε το Λαϊκό και πότε το Φιλελεύθερο κόμμα, «καθυστερημένη πολιτικά» αναφέρει ο Κώστας Κολιγιάννης ήταν η πολιτική στάση της οικογένειάς του.

Σύντομα και παρά τις ενστάσεις ιδιαίτερα από την πλευρά του πατέρα του ο Κώστας έφυγε τελειώνοντας το δημοτικό και το γυμνάσιο για να σπουδάσει δάσκαλος ή αξιωματικός.

Εδωσε εξετάσεις στη Σχολή Ευελπίδων και αποκλείστηκε από την Υγειονομική Επιτροπή λόγω κάποιου προβλήματος υγείας. Στη συνέχεια αφού υπηρέτησε τη θητεία του στο στρατό γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών, στην οποία παρακολούθησε για λίγο μέχρι το δεύτερο έτος εγκαταλείποντας τις σπουδές για οικονομικούς λόγους.

Στο χρονικό διάστημα που ήταν μαθητής Γυμνασίου τα καλοκαίρια δούλευε στα χωράφια και στα κοπάδια της οικογένειάς του ή κάνοντας μαθήματα σε συμμαθητές του για να εξοικονομεί κάποια χρήματα.

Από το καλοκαίρι του 1931 άρχισε να δουλεύει ως ιδιωτικός υπάλληλος σε δικηγορικό γραφείο και αργότερα σε πρακτορείο αυτοκινήτων μέχρι το 1936.

Μέλος του Κόμματος ο Κώστας Κολιγιάννης έγινε το 1931 αρχικά στην ΟΚΝΕ και στο τέλος του 1931 πέρασε στο Κόμμα.

Η επαφή του με τις ιδέες του κομμουνισμού είχε γίνει νωρίτερα μέσα από τη συναναστροφή με συνομήλικους ή λίγο μεγαλύτερους που ήταν μέλη του Κόμματος ή ήταν εξωκομματικοί κομμουνιστές.

Να σημειώσουμε ότι την περίοδο αυτή όπως αναφέρει στο βιογραφικό του ο Κώστας Κολιγιάννης στην περιοχή της Θήβας η Κομματική Οργάνωση ήταν αρκετά αδύναμη, από το 1933 ως το 1936 είχε 4 έως 10 πυρήνες στη Θήβα και από ένα πυρήνα σε 5 έως 10 χωριά κατά περιόδους, με σύνολο κομματικών μελών που κυμαίνονταν από 80 έως 150 περίπου. Ηταν συγκροτημένη σε Αχτιδική Επιτροπή Θηβών και υπάγονταν στην Κομματική οργάνωση της Αθήνας ως τις αρχές 1935 και αργότερα ως την 4η Αυγούστου 1936 υπαγόταν στην ΠΕ Αττικοβοιωτίας που την αποτελούσαν οι Κομματικές Οργανώσεις Λιβαδειάς, Θήβας, Ελευσίνας και Λαυρίου.

Το γεγονός ότι ο Κώστας Κολιγιάννης βιώνει και ο ίδιος τα αδιέξοδα ενός νέου ανθρώπου με όνειρα, γεμάτου ζωή που είναι δραστήριος, που θέλει να σπουδάσει, που προσπαθεί να βοηθήσει την οικογένειά του στην καθημερινή βιοπάλη, το γεγονός ότι γύρω του επικρατεί φτώχεια και ανέχεια τον οδηγούν στο δρόμο της αναζήτησης για το πώς μπορεί να καλυτερέψουν οι συνθήκες ζωής των βιοπαλαιστών συνανθρώπων του για το πώς μπορεί να αλλάξει η κοινωνία ολόκληρη.

Είναι η περίοδος της μεγάλης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης του 1929-31 που τα αποτελέσματα της όπως άλλωστε και σήμερα τα βιώνει πρώτα και βασικά η μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών όπως ήταν και οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Θήβας όπου κυριαρχεί το αγροτικό στοιχείο, μικροπαραγωγοί και κτηνοτρόφοι οι περισσότεροι, ιδιωτικοί υπάλληλοι και βιοπαλαιστές,αφού δεν υπάρχουν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες ή σημαντικές βιοτεχνίες στην περιοχή.

Με αυτές τις εικόνες και τα βιώματα ο Κολιγιάννης και με διάθεση να βαθύνει στις αιτίες της κοινωνικής αδικίας διαβάζει, διαβάζει μαρξιστικά βιβλία και προοδευτική λογοτεχνία, συζητάει στις παρέες του και τα βήματά του τον οδηγούν στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Την ίδια περίοδο το καλοκαίρι 1931 που εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος γίνεται μέλος του Σωματείου και μαζί με άλλους συντρόφους ξεκινούν την ανασυγκρότηση και άλλων Σωματείων που ουσιαστικά για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι ανενεργά. Στόχος είναι η ίδρυση του Εργατικού Κέντρου Θήβας που τελικά πραγματώνεται το 1934.

Στο Εργατικό κέντρο Θήβας ο Κολιγιάννης από την ίδρυσή του είναι μέλος της διοίκησης και στη συνέχεια γραμματέας και ταμίας μέχρι το 1936.

Σε αυτό το χρονικό διάστημα εντείνονται οι εργατοϋπαλληλικοί αγώνες στην περιοχή, ο Κολιγιάννης από τη θέση του ως στέλεχος του Εργατικού κέντρου παίρνει μέρος και συχνά διοργανώνει αυτούς τους αγώνες που γίνονται για το μεροκάματο, ενάντια στη βαριά φορολογία, στις υπέρογκες τιμές του ρεύματος και του νερού, στα συλλαλητήρια και στους αγώνες που γίνονται από τους εργάτες στο Κωπαϊδικό πεδίο.

Για αυτή του τη δράση από το 1931 μέχρι το 1936 διώκεται ως γνωστός κομμουνιστής, στέλεχος του εργατικού κινήματος, αρκετές φορές περνάει αυτόφωρο, για παράνομες συγκεντρώσεις, για διατάραξη της τάξης, για παράνομο έρανο, συλλαμβάνεται από την αστυνομία για την Κομματική και συνδικαλιστική του δράση.

Γρήγορη είναι επίσης και η στελεχική του ανάδειξη στα όργανα του Κόμματος.

Στις αρχές του 1933 ενώ είναι ήδη γραμματέας πυρήνα εκλέγεται μέλος της Αχτιδικής Επιτροπής Θήβας και το 1934 γραμματέας της Αχτίδας Θήβας μέχρι το 1936 που εκλέχθηκε μέλος της ΠΕ Αττικοβοιωτίας στην οποία ανήκαν οι οργανώσεις Θήβας, Λιβαδειάς, Ελευσίνας και Λαυρίου.

Ο Κολιγιάννης ως στέλεχος του κόμματος στην ΠΕ Αττικοβοιωτίας στέλνεται το Σεπτέμβρη του 1935 στη Χαλκίδα με στόχο την ανασυγκρότηση της ΚΟ Εύβοιας που είχε δεχθεί χτυπήματα από την ασφάλεια και είχε διαλυθεί. Ωστόσο πριν προλάβει να ολοκληρώσει το καθήκον που του είχε ανατεθεί στο διάστημα αυτό συλλαμβάνεται και στέλνεται εξορία στον Αη Στράτη όπου μετά από μαζική απεργία πείνας και διαμαρτυρίες λίγο πριν συμπληρώσει το τρίμηνο που είχε εισπράξει ως ποινή φεύγει με αμνηστία. Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά μέχρι τη σύλληψή του δουλεύει παράνομα, στήνει μηχανισμό κρατώντας επαφή με ορισμένους συντρόφους εκδίδει και μία δεκαήμερη εφημερίδα τη «Λευτεριά», όργανο της ΚΟ Θήβας. Τέλος του1936 βρίσκεται για συνεδρίαση της Π.Ε Αττικοβοιωτίας στην Αθήνα, συλλαμβάνεται από την ασφάλεια μάλλον από προδοσία στις 29 Δεκεμβρίου 1936 μαζί με τον Κώστα Λουλέ που τότε ήταν γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αττικοβοιωτίας.

Στην Ασφάλεια βασανίζεται σκληρά για να του αποσπάσουν πληροφορίες για άλλα μέλη του κόμματος για φίλους και οπαδούς με τους οποίους είχε επαφή στην Αθήνα, όμως δεν παίρνουν καμία πληροφορία και στις 25/3/1937 τον στέλνουν στην Ακροναυπλία.

Από την Ακροναυπλία οδηγείται σε στρατόπεδο στην Πύλο μαζί με άλλους 200 κομμουνιστές μέχρι τον Απρίλη του 1941 όπου συνολικά όλοι οι κρατούμενοι κομμουνιστές παραδίδονται στους Γερμανούς κατακτητές και τους ξαναφέρνουν πάλι πίσω στην Ακροναυπλία. Τελευταίος σταθμός ως φυλακισμένος είναι η «Σωτηρία» όπου μεταφέρεται με τους τελευταίους 56 Ακροναυπλιώτες για νοσηλεία το Φλεβάρη του 43.

Στο χρονικό διάστημα των 6 ετών που ο Κολιγιάννης είναι φυλακισμένος είναι Κομματικός υπεύθυνος ομάδας κρατούμενων στην Ακροναυπλία, γραμματέας μιας μεγαλύτερης ομάδας και μέλος της κομματικής επιτροπής με γραμματέα τον Βασίλη Μπαρτζιώτα.

Για την περίοδο της Ακροναυπλίας ο Κολιγιάννης στο βιογραφικό του αναφέρει τα εξής: «Ως το 1936 δεν είχα καμία βοήθεια από πουθενά κι αυτό γιατί η οργάνωση της Θήβας που δούλευα ανήκε στην Αθήνα και φυσικά δεν μπορούσε να την προσεγγίσει. (…) Την μεγαλύτερη βοήθεια από το Κόμμα την ένιωσα στην Ακροναυπλία με το παράδειγμα των στελεχών που ήμουν κοντά τους, με τον τρόπο που έβλεπα πως αντιμετωπίζουν τα ζητήματα με τα μαθήματα και με την πραγματική στοργή που δείξανε για μένα σε όλα. Προσπάθησα να ανταποκριθώ στην εμπιστοσύνη που μου είχε δείξει το Κόμμα με τη δουλειά μου».

Την περίοδο που μαζί με 200 κομμουνιστές βρέθηκε στην Πύλο όπου οι συνθήκες της απομόνωσης και της βίας που ασκούνταν πάνω στους φυλακισμένους ήταν χειρότερες από την Ακροναυπλία ο Κολιγιάννης είχε από το Κόμμα την ευθύνη όλου του στρατοπέδου. Η Πύλος όπως λέει ο ίδιος αποτελούσε για εκείνη την περίοδο το μέρος εκείνο όπου η ασφάλεια φιλοδοξούσε να αποσπάσει μαζικές δηλώσεις μετάνοιας. Από τους 200 φυλακισμένους κομμουνιστές το αποτέλεσμα ήταν να πάρουν μόνο 17 με 20 δηλώσεις μετάνοιας, παρά την φοβερή βία και τους βασανισμούς. Ταυτόχρονα ο Κολιγιάννης αντιμετώπισε και μία φραξιονιστική κίνηση που εκδηλώθηκε μέσα στο στρατόπεδο με αποτελεσματικό τρόπο κάτι που αναγνωρίστηκε συνολικά από τους συγκρατούμενούς του.

Τον Απρίλη του 1943 με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ δραπέτευσαν από τη Σωτηρία όλοι οι κρατούμενοι μαζί και ο Κολιγιάννης.

Αμέσως, τον Ιούνη 43 εντάσσεται στον ΕΛΑΣ και τοποθετείται από το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ μέλος της διοίκησης του Αρχηγείου Ηπείρου ενώ κομματικά είναι γραμματέας της ΚΟ Ηπείρου.

Από τη θέση αυτή βοήθησε σημαντικά στην ανάπτυξη τόσο του ΕΑΜ όσο και στην ανασυγκρότηση δυνατών κομματικών οργανώσεων με δεδομένο ότι στην περιοχή είχαν έντονη παρουσία και σε ορισμένες περιπτώσεις υπερίσχυαν οι δυνάμεις του Ζέρβα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στο χρονικό διάστημα από τον Ιούνη μέχρι τον Οκτώβρη 1943 υπάρχει ραγδαία αύξηση των ανταρτικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ που υπερβαίνουν πλέον τις δυνάμεις του Ζέρβα στην περιοχή. Ο Κώστας Κολιγιάννης αυτή την περίοδο είναι ενταγμένος στην 8η Μεραρχία του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο «Παύλος Αρβανίτης».

Μετά την απελευθέρωση ο Κολιγιάννης βρίσκεται στην Αθήνα με την προοπτική να αναλάβει την καθοδήγηση του ΓΠ Αττικοβοιωτίας- Εύβοιας. Αυτό το διάστημα είναι σε εξέλιξη η μάχη της Αθήνας που ο ΕΛΑΣ αντιμετωπίζει τις δυνάμεις των Αγγλων και των δοσίλογων που πλέον έχουν περάσει στην υπηρεσία της αστικής κυβέρνησης οι Κομματικές Οργανώσεις συμβάλλουν και βοηθούν στην προσπάθεια που κάνει ο ΕΛΑΣ για να ανταποκριθεί στις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν στην Αθήνα. Ταυτόχρονα αφοπλίζουν δυνάμεις εθνοφυλακής που βρίσκονται στην Εύβοια στη Θήβα στα Μέγαρα στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής.

Με την υποχώρηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ από την Αθήνα και την ήττα του Δεκέμβρη ο Κώστας Κολιγιάννης τοποθετείται Β΄ γραμματέας στην Κομματική οργάνωση Ανατολικής Στερεάς- Εύβοιας όπου τότε Α΄ γραμματέας ήταν ο Αρίστος Βασιλειάδης ενώ αναλαμβάνει καθήκοντα Α΄ γραμματέα μετά τη 12η Ολομέλεια στην οποία πήρε μέρος. Το Σεπτέμβρη 1945 ως αντιπρόσωπος από τη Στερεά παίρνει μέρος στο 7ο συνέδριο του ΚΚΕ και εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ.

Ο Κολιγιάννης είναι γραμματέας της ΚΟ με έδρα τη Λαμία σε μία περιοχή από όπου είχε ξεκινήσει το ηρωικό κίνημα της αντίστασης. Μετά την ήττα του Δεκέμβρη και τη συμφωνία της Βάρκιζας σε μικρό χρονικό διάστημα στην ευρύτερη περιοχή δημιουργούνται ομάδες παρακρατικών και άλλων συμμοριών που κατατρομοκρατούν το λαό, δολοφονούν, ξυλοκοπούν, τραυματίζουν, καίνε σπίτια, λεηλατούν περιουσίες των αγωνιστών της αντίστασης και των οικογενειών τους καθημερινά και παντού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περιοχή δρουν πάνω από 20 συμμορίες και μέχρι τέλος του 1946 στην Ανατολική Στερεά και Εύβοια έχουν γίνει εκατοντάδες δολοφονίες, χιλιάδες ξυλοδαρμοί, φυλακίσεις, εξορίες, εμπρησμοί κλπ. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση η Κομματική οργάνωση Στερεάς προσπαθεί να απαντήσει με καθοδήγηση των οργανώσεων ώστε να προστατευτούν οι αγωνιστές, ωστόσο η συμφωνία της Βάρκιζας και η επιθετική στάση του ταξικού αντιπάλου προσανατολίζουν τα χτυπήματα κυρίως σε κομματικά στελέχη. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην Εύβοια αυτή την περίοδο δολοφονήθηκε ο Μήτσος Μπακόλας γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Εύβοιας, ενώ στη Φωκίδα δολοφονήθηκε ο Φώτης Τσίγκας επίσης γραμματέας της Κομματικής Οργάνωση Φωκίδας.

Ηδη στις πρώτες σκέψεις του Κολιγιάννη είναι πώς θα προστατευτούν οι αγωνιστές που βρίσκονται στη γύρω περιοχή όπου υπάρχουν ομάδες καταδιωκόμενων και που πρέπει να είναι σε επαφή με την Κομματική οργάνωση. Οπως αναφέρει ο ίδιος υπήρχαν ολιγομελείς ομάδες καταδιωκόμενων στη Λιβαδειά, στη Λοκρίδα, στον Παρνασσό, στην Ευρυτανία, στην κοιλάδα του Σπερχειού και μία μεγαλύτερη περίπου 80 αγωνιστών στο Δομοκό με επικεφαλής τον Ν. Μπελλή.

Σ΄ αυτή την περίοδο εξασφαλίστηκαν σε ένα σημαντικό βαθμό δυνάμεις και στελέχη του Κόμματος για τη συγκρότηση και στελέχωση των ομάδων καταδιωκόμενων αγωνιστών.

Ηδη ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι και πριν ακόμα συγκροτηθούν αυτές οι ομάδες, οι καταδιωκόμενοι είχαν δώσει ορισμένες μάχες με χωροφύλακες και με συμμορίες του Βουρλάκη και Τσαμαδιά, που παραλίγο να τις διαλύσουν. Αυτό είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση για εκείνη την περίοδο και είχε περιορίσει σημαντικά για ένα χρονικό διάστημα τη δράση των συμμοριών.

Με απόφαση του Κόμματος τον Ιούλιο του 1946 ο Κολιγιάννης φεύγει από την ΚΟ Στερεάς και τοποθετείται ξανά γραμματέας στην ΚΟ Ηπείρου με στόχο να βοηθήσει την εκεί οργάνωση στην ανασυγκρότηση της μετά τα χτυπήματα που είχε δεχθεί και είχαν δημιουργηθεί συνθήκες διάλυσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι οργανώσεις της Αρτας και της Πρέβεζας είχαν διαλυθεί και ένα μεγάλο τμήμα μελών και στελεχών είχαν συλληφθεί και είχαν σταλεί εξορία. Παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν έγιναν σημαντικά βήματα στην ανάπτυξη του αντάρτικου στην περιοχή και το αρχηγείο της Ηπείρου είναι πραγματικότητα τις αρχές του 1947.

Ο Κολιγιάννης κατατάσσεται στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας το Μάρτη του 1947 στο αρχηγείο των Τζουμέρκων με το ίδιο ψευδώνυμο που είχε και την περίοδο του ΕΛΑΣ «Παύλος Αρβανίτης». Σύντομα τοποθετείται από το Γενικό Αρχηγείο διοικητής του Αρχηγείου Ηπείρου και της 8η Μεραρχίας ως το Νοέμβρη του 1948 και στη συνέχεια μέχρι το Γενάρη του 1949 είναι πολιτικός επίτροπος του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ)και διοικητής του μέχρι τον Ιούνη 1949.

Περνάει στο Γράμμο ως βοηθός του Βασίλη Μπαρτζιώτα και διοικητής του τομέα δυτικού Γράμμου στις τελευταίες επιχειρήσεις πριν την υποχώρηση.

Ο Κώστας Κολιγιάννης κατά την περίοδο της δράσης στο ΔΣΕ παίρνει μέρος κυρίως με την ευθύνη της διεύθυνσης αρκετών επιχειρήσεων: στη μάχη και στην κατάληψη της Καρδίτσας και του Καρπενησίου, στην επιχείρηση του Γάβροβου της Αρτας, στην υπεράσπιση και στον ελιγμό της Μουργκάνας στις μάχες του Τσάρνου, στις τελευταίες μάχες στο Δυτικό Γράμμο και αλλού.

Στο Δημοκρατικό Στρατό το Σεπτέμβρη 1948 ονομάστηκε υποστράτηγος του ΔΣΕ, ενώ από το 1947 είχε το βαθμό του Συνταγματάρχη ΠΕ.

Στην 4η Ολομέλεια του Γενάρη 1948 έγινε τακτικό μέλος της ΚΕ.

Με την εγκατάσταση στη Σοβιετική Ενωση από τον Οκτώβριο του 1949 καθοδηγούσε πολιτείες των πολιτικών προσφύγων ενώ ήταν επικεφαλής της Κομματικής επιτροπής των Αγωνιστών που ζούσαν πλέον στη Σοβιετική Ενωση.

Μετά την ΙΙΙ συνδιάσκεψη εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ. Την περίοδο αυτή με την ευθύνη που έχει ως μέλος του ΠΓ ο Κώστας Κολιγιάννης βρίσκεται πότε στη Ρουμανία πότε στην Πολωνία με κομματικές χρεώσεις, ενώ με αποστολή και στόχο την ανασύνταξη των Κομματικών οργανώσεων στην Ελλάδα κατεβαίνει δύο φορές και επιστρέφει ξανά στην έδρα της ΚΕ.

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες -φίλοι και φίλες

Η κομματική διαδρομή του Κώστα Κολιγιάννη είχε αντιφάσεις. Στέλεχος με ηρωική δράση σε χρόνια κατατρεγμών και της ένοπλης δράσης, ηγήθηκε της δεξιάς οπορτουνιστική στροφής με την 6η πλατιά Ολομέλεια (1956) καθώς και στην 5η Ολομέλεια (1955) όπου άσκησε οξεία κριτική στην Κεντρική Επιτροπή και στο Νίκο Ζαχαριάδη για τα γεγονότα στην Τασκένδη. Φέρει άμεση ευθύνη για τις αποφάσεις της 7η πλατείας Ολομέλειας του 1957 και του 8ουΣυνεδρίου (1961).

Η αναφορά στα γεγονότα της Τασκένδης γίνεται γιατί αποτελούν τον προπομπό μιας σειράς εξελίξεων και που αποτυπώθηκαν στη στρατηγική του κόμματος με τις μετέπειτα αποφάσεις του.

Τα γεγονότα της ΚΟ Τασκένδης αποτέλεσαν την πρώτη ανοιχτή σύγκρουση του Νίκου Ζαχαριάδη με την ηγεσία του ΚΚΣΕ και εκδήλωση κρίσης στο ΚΚΕ. Γι΄ αυτό έγιναν επί δεκαετίες σημείο σύγκρουσης σκληρής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δύο πλευρές που συγκρούστηκαν τότε τους αντίστοιχους πόλους της διαπάλης, αντιπαράθεση που πήρε αναμφίβολα δραματικό χαρακτήρα.

Τα γεγονότα στην ΚΟ Τασκένδης επιβεβαίωσαν ότι η εσωκομματική διαπάλη παίρνει οξύτατο χαρακτήρα ιδιαίτερα όταν ο οπορτουνισμός έχει ωριμάσει σε οργανωμένο ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα μέσα στο Κόμμα. Τα στοιχεία της περιόδου δείχνουν ότι υπήρχε διαπάλη αλλά το συντριπτικά μεγάλο τμήμα του ΚΚΕ ήταν συσπειρωμένο. Εκείνο που διαφαινόταν τότε ήταν τα αδιέξοδα που δημιουργούσε η πολιτική του γραμμή, η ανάγκη να επεξεργαζόταν ένα επαναστατικό πρόγραμμα. Ακόμα η ανάγκη να ανανέωνε τη σύνθεση στα καθοδηγητικά του όργανα και να προχωρούσε η οικοδόμηση ισχυρών παράνομων Κομματικών Οργανώσεων.

Η κρίση στο ΚΚΕ ωρίμασε με την παρέμβαση του ΚΚΣΕ. Το ΚΚΕ, ως τμήμα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος διαπλέκονταν με τις διεθνείς εξελίξεις και πολλές φορές δεχόταν την αποφασιστική τους επίδραση. Ο αντικειμενικά διεθνιστικός χαρακτήρας της ταξικής πάλης είναι η πηγή και της διαπλοκής εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων που κάτω από μία σειρά προϋποθέσεις οδηγούν στην ανάπτυξη του οπορτουνισμού.

Οσο εξελισσόταν ο αγώνας του ΔΣΕ ο στόχος του για τη σοσιαλιστική εξουσία δεν προκάλεσε εσωκομματική αμφισβήτηση με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μετά από την ήττα του ΔΣΕ και όσο γινόταν σαφές ότι δεν ήταν κοντά η ώρα της επαναστατικής νίκης, αναβίωνε και ενδυνάμωνε η συμβιβαστική οπορτουνιστική ερμηνεία του προβλήματος της μη κατάκτησης της εξουσίας.

Το θέμα που τέθηκε τότε ήταν η πλήρης αλλαγή της πολιτικής του ΚΚΕ.

Επομένως τα γεγονότα στην ΚΟ Τασκένδης ήταν το προοίμιο της 6η πλατείας Ολομέλειας που ακολούθησε. Οι αποφάσεις που πήρε φωτίζουν καλύτερα και τα γεγονότα της Κ.Ο Τασκένδης και αντίστροφα.

Για τα γεγονότα στην Τασκένδη και για τη στάση του Κώστα Κολιγιάννη ασχολήθηκε συγκεκριμένα η 5η Ολομέλεια. Εκεί ο Κώστας Κολιγιάννης σε μακροσκελή αντιεισήγηση του καταψήφισε την απόφαση και υποστήριξε ότι ήταν μονόπλευρη η ενημέρωση των μελών της ΚΕ. Θεώρησε τα γεγονότα ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του κύρους της καθοδήγησης του ΚΚΕ και της αντιπροσωπείας του στην Τασκένδη. Ευθέως καταλόγισε ευθύνες στη Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής και προσωπικά στον Νίκο Ζαχαριάδη. Ζήτησε επίσης την άμεση παρέμβαση του ΚΚΣΕ επικαλούμενος την ιστορική εμπειρία του 1931 όπως και τη σύγκληση του 8ου Συνέδριου του ΚΚΕ.

Η 5η Ολομέλεια απέκλεισε τον Κώστα Κολιγιάννη από το ΠΓ και από τη δουλειά της Κεντρικής Επιτροπής και αποφάσισε να φέρει το ζήτημα στο επόμενο αντιπροσωπευτικό σώμα του ΚΚΕ. Στη συνέχεια αρχές του 1956 ο Κολιγιάννης επανήλθε στο Βουκουρέστι που ήταν η έδρα της ΚΕ μετά από επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη προς το ΚΚΣΕ που ζητούσε την επάνοδο του Κολιγιάννη στην έδρα της Κεντρικής Επιτροπής.

Η 6η πλατιά Ολομέλεια πραγματοποιήθηκε το Μάρτη 1956 με τη συμμετοχή και της Διεθνούς επιτροπής αποτελούμενη από έξι αδελφά Κομμουνιστικά κόμματα. Η παρέμβαση των έξι κομμάτων στην 6η πλατιά Ολομέλεια οδήγησε στη δεξιά οπορτουνιστική στροφή. Στηρίχθηκε και υποβοηθήθηκε και από την αντίστοιχη αλλά περιορισμένη τάση μέσα στο ΚΚΕ.

Η Διεθνής επιτροπή αξιοποίησε όλες τις αντιφάσεις και τα λάθη της πολιτικής του ΚΚΕ κάνοντας κριτική από τη σκοπιά της εναρμόνισης της πολιτικής του με την πολιτική του «ειρηνικού δρόμου» και των δυνατοτήτων του αστικού κοινοβουλευτισμού. Επί της ουσίας η Επιτροπή όπως και η 6η Ολομέλεια με οπορτουνιστική πρόθεση καταδίκασαν την επιλογή του ΚΚΕ να οργανώσει τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ. Χωρίς μία αντίστοιχη αυτοκριτική για το γεγονός ότι είχαν συμφωνήσει με αυτή την επιλογή. Υπέτασσαν τα πάντα στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Στην πραγματικότητα η 6η πλατιά Ολομέλεια και η Διεθνής επιτροπή δικαίωναν την ηττοπάθεια και το συμβιβασμό που είχαν εμφανιστεί σε στελέχη κατά την περίοδο της δράσης του ΔΣΕ. Σε τελευταία ανάλυση η 6η πλατιά Ολομέλεια αποτέλεσε καμπή προς την ταχύτατη ιδεολογική πολιτική και οργανωτική ανάπτυξη του οπορτουνισμού στο ΚΚΕ που πήρε τη μορφή της πάλης κατά του τυχοδιωκτισμού και σεχταρισμού. Η 6η Ολομέλεια ως σημείο οπορτουνιστικής στροφής στο ΚΚΕ πέρα από όλα τα άλλα οδήγησε και στη διάσπαση του Κόμματος το 1968.

Στην 6η πλατιά Ολομέλεια εκλέχτηκε επταμελές γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής στο οποίο ανατέθηκαν καθήκοντα ΠΓ και Γραμματείας της ΚΕ. Στο Πολιτικό Γραφείο ο Κώστας Κολιγιάννης στην ουσία ανέλαβε καθήκοντα Γραμματέα.

Στη συνέχεια η 7η πλατιά Ολομέλεια ψήφισε υπό την καθοδήγηση του Κώστα Κολιγιάννη, Προγραμματική διακήρυξη του ΚΚΕ προς τον ελληνικό λαό που προσδιόριζε ως Εθνικό Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό το χαρακτήρα της αλλαγής στην Ελλάδα.

Ως κομβικής σημασίας και για τις προσωπικές ευθύνες που έχει ο Κώστας Κολιγιάννης ήταν και η απόφαση της 8ης Ολομέλειας για την διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων παρόλο που το 1965 ο Κολιγιάννης αντιτάχθηκε στην υποκατάσταση του ΚΚΕ από την ΕΔΑ.

Η απόφαση της 8ης Ολομέλειας της ΚΕ να προχωρήσει στη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων δίχως άμεσο στόχο δημιουργίας νέων, αποτελούσε θεμελιακό λάθος, ενέργεια δεξιού οπορτουνιστικό χαρακτήρα.

‘Ιδιου χαρακτήρα λάθος ήταν η αποδοχή ακόμα και η έλλειψη αντίδρασης στη μετατροπή της ΕΔΑ σε ενιαίο κόμμα που είχε αποφασίσει η 1η Πανελλαδική της συνδιάσκεψη.

Η μακρόχρονη απουσία κομματικών οργανώσεων είχε σοβαρότατες συνέπειες σε όλους τους τομείς δράσης του ΚΚΕ: τον ιδεολογικό, τον πολιτικό, τον οργανωτικό. Η δράση των κομμουνιστών για την οργάνωση μαζικών οργανώσεων σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να ταυτιστεί και εξαντληθεί μέσω της ΕΔΑ. Σταμάτησε η στρατολογία νέων μελών, η διαπαιδαγώγηση και η ανάδειξη νέων στελεχών κομμουνιστών και η ανάλογη ανανέωση των καθοδηγητικών οργάνων του ΚΚΕ. Διευκολύνθηκε παραπέρα η διάδοση δεξιών οπορτουνιστικών απόψεων στις γραμμές του ΚΚΕ. Καλλιεργήθηκε μία νοοτροπία που υπονόμευσε τις κομμουνιστικές αξίες υποβοήθησε το συμβιβασμό που εμφανιζόταν ως ρεαλισμός στην πολιτική δράση, ενώ όξυνε και τα λεγόμενά αντιδεξιά αντανακλαστικά στα οποία βρήκε τότε και αργότερα πρόσφορο έδαφος ο ρεφορμισμός και γενικά η διαχειριστική λογική.

Το 1961 πραγματοποιήθηκε το 8ο συνέδριο του ΚΚΕ σε αυτό ο Κώστας Κολιγιάννης εκλέχθηκε Α΄ Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στο Συνέδριο διαμορφώθηκε πρόγραμμα του ΚΚΕ σε λαθεμένη βάση. Δεν έβγαλε σωστά συμπεράσματα για την πορεία του κόμματος στα χρόνια 1941-1961. Δεν έκανε αντικειμενική ανάλυση του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Δεν είδε κριτικά λαθεμένες επεξεργασίες του Διεθνούς Κομμουνιστικού κινήματος σχετικά με τη στρατηγική των Κομμουνιστικών κομμάτων των καπιταλιστικών χωρών (συμμαχία των ΚΚ με τα σοσιαλδημοκρατικά για τη δημιουργία αντιμονοπωλιακών κυβερνήσεων).

Το πρόγραμμα του 8ου Συνεδρίου αποσπούσε την άμεση πολιτική δράση από το στόχο συγκέντρωσης και προετοιμασίας δυνάμεων για το σοσιαλισμό. Εξέφραζε τη στρατηγική αντίληψη των «επαναστατικών σταδίων».

Το 8ο συνέδριο έθεσε ως πολιτικό στόχο το σχηματισμό μιας δημοκρατικής- πατριωτικής κυβέρνησης που θα συνέβαλε στη συγκέντρωση δυνάμεων για την υλοποίηση του πρώτου επαναστατικού Σταδίου.

Σε αυτήν τη γραμμή το 8ο Συνέδριο επεξεργάστηκε την πρόταση προγραμματικής κυβερνητικής συνεργασίας με αστικές δυνάμεις. Σε αυτή τη γραμμή πολιτεύτηκε κατά τη δεκαετία του ΄60, με πρακτικές συνέπειες την πολιτική ουράς του Κόμματος και της ΕΔΑ στα κόμματα του «κέντρου».

Σαφείς και σημαντικές επίσης είναι οι ευθύνες του Κώστα Κολιγιάννη και μετά το 8ο συνέδριο αφού ως πρώτος Γραμματέας της Κ.Ε είχε την ευθύνη της καθοδήγησης του, στο γεγονός ότι δεν είδε ότι το ΚΚΕ ήταν και πολιτικά και οργανωτικά απροετοίμαστο μπροστά σε καταστάσεις που γρήγορα εμφανίστηκαν όπως η νέα όξυνση των διαλυτικών τάσεων στα καθοδηγητικά όργανα μετά από το 8ο συνέδριο, η έλλειψη προετοιμασίας του Κόμματος για ενδεχόμενη στρατιωτική δικτατορία όπως αποδείχτηκε.

Ομως, σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για το Κόμμα σημαντικός και κρίσιμος ήταν ο ρόλος του Κώστα Κολιγιάννη ως πρώτου Γραμματέα της ΚΕ στην πάλη για την οργανωτική αυτοτέλεια του ΚΚΕ λίγο πριν και στη διάρκεια της 12η πλατείας ολομέλειας. Ηγήθηκε αυτής της προσπάθειας με αποφασιστικότητα και τόλμη αποδεικνύοντας ότι διέθετε αντανακλαστικά για την καταπολέμηση των πιο φανερών εκδηλώσεων της αναθεωρητικής γραμμής όπως ήταν ο «ευρωκομμουνισμός».

Στη 12η πλατιά Ολομέλεια κρίθηκε η ιστορική συνέχεια του ΚΚΕ. Αυτό καθόρισε την ιστορική σημασία της και σ΄ αυτό η συμβολή του Κώστα Κολιγιάννη ήταν σημαντική.

Δίχως αμφιβολία, θα ήταν διαφορετική η πορεία του ΚΚΕ αν δεν είχε επέλθει η οριστική ρήξη στη 12η Ολομέλεια ή αν είχε κυριαρχήσει η δεξιά αναθεωρητική ομάδα. Η διάσπαση του 1968 ήταν αναπόφευκτη για τη συνέχεια του ΚΚΕ αφού ο αναθεωρητισμός σε αυτό είχε φτάσει σε πλήρη ωρίμανση και οργανωμένη έκφραση.

Μετά από τη 12η Ολομέλεια ήρθε στην πρώτη γραμμή η διακήρυξη της υπεράσπισης των αρχών του μαρξισμού λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού παρ’ όλες τις αντιφάσεις που συνέχιζε να περιέχει η στρατηγική του ΚΚΕ.

Στη 12η Ολομέλεια η πλειοψηφία της ΚΕ μπόρεσε να δει το κομματικό οργανωτικό – πολιτικό πρόβλημα και να σταθεί στο ύψος των αναγκών παρά το πολιτικό προηγούμενο των ευθυνών της για τις αποφάσεις στο 8ο συνέδριο που επισφράγισαν εκείνες της 6η ,7η και 8η Ολομέλειας για τη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων.

Ηταν λοιπόν ιστορικής σημασίας το γεγονός ότι η πλειοψηφία του καθοδηγητικού οργάνου με την καθοδήγηση του Κώστα Κολιγιάννη συσπειρώθηκε με βάση την ανάγκη να ανασυγκροτηθούν και να δημιουργηθούν ισχυρές κομματικές οργανώσεις πρώτα από όλα στους χώρους που βρισκόταν η εργατική τάξη. Η τέτοια στάση ωρίμασε στις συνθήκες της δικτατορίας, οπότε πέρασε στην παρανομία και η ΕΔΑ. Ετσι η πλειοψηφία της ΚΕ και του ΠΓ συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν πια άλλο δρόμο από την οικοδόμηση οργανώσεων του ΚΚΕ.

Στις αποφάσεις της 12ης ολομέλειας αναμφίβολα συνέβαλε και η στάση του ΚΚΣΕ υπέρ της δημιουργίας ΚΚ νέου τύπου.

Εχει σημασία να τονιστεί ακόμα ότι με αυτή την απόφαση η πλειοψηφία της καθοδήγησης του ΚΚΕ έδειξε πως διατηρούσε αντανακλαστικά απόκρουσης του ευρωκομμουνιστικού αναθεωρητικού και οπορτουνιστικού ρεύματος. Αυτή η εξέλιξη επιβεβαιώνει ότι σε μεγάλο μέρος των στελεχών του ΚΚΕ δεν είχε ουσιαστικά καταδικαστεί η κληρονομιά του ηρωικού ΔΣΕ παρόλο που ακολούθησε τη γραμμή παρέμβασης των έξι ΚΚ στην 6η πλατιά Ολομέλεια.

Παρά τις αδυναμίες της η 12η Ολομέλεια βοήθησε στην ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και στη δημιουργία της ΚΝΕ, στην οργάνωση του αντιδικτατορικού αγώνα. Ενίσχυσε τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά, άφησε παρακαταθήκη κομμουνιστικά αντανακλαστικά και στις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Βεβαίως η δράση του Κώστα Κολιγιάννη ως μέλος του ΠΓ και ως Α΄ Γραμματέα της ΚΕ προσεγγίζεται υποχρεωτικά στο πλαίσιο των εξελίξεων στο πριν και μετά από το 20ο συνέδριο την πολιτική του οποίου ο Κολιγιάννης υπερασπίστηκε άκριτα. Το ίδιο και όλες τις αποφάσεις του, τουλάχιστον δημόσια. Συμφώνησε με την υπόδειξη της ΚΕ του ΚΚΣΕ το 1958, ενώ επιζήτησε τη στήριξη του το 1968, τότε που το ΚΚΣΕ τάχθηκε υπέρ της ύπαρξης ΚΚ νέου τύπου και όχι υπέρ της διάλυσης του, όπως το 1958.

Ο Κώστας Κολιγιάννης παρέμεινε Α΄ Γραμματέας της ΚΕ μέχρι το Δεκέμβρη του 1972, όπου στη 17η Ολομέλεια εκλέχθηκε ο Χαρίλαος Φλωράκης στη θέση του Α΄ γραμματέα.

Ζούσε το επόμενο διάστημα ως πολιτικός πρόσφυγας στην Ουγγαρία, στη Βουδαπέστη μέχρι το θάνατό του στις 5 Σεπτέμβρη του 1979.

Η ταφή του Κώστα Κολιγιάννη έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου 1979 εδώ στη γενέτειρά του στην Ελλοπία «επιστρέφοντας» ουσιαστικά μετά από 42 χρόνια στον τόπο που γεννήθηκε.

Σήμερα στα εκατοστά γενέθλιά του Κόμματός μας αποτιμάμε αυτή την ηρωική πορεία, αναμφίβολα με τα λάθη και τις αδυναμίες που είχε. Δεν τα κρύβουμε ούτε τα υποτιμάμε, τα μελετάμε για να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το σήμερα και το αύριο.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι λάθη δεν κάνει και αδυναμίες δεν έχει, μόνο ο οποίος απλά παραμένει απαθής παρατηρητής των εξελίξεων και δεν αγωνίζεται για τίποτα. Τα λάθη που γίνονται στη σκληρή πάλη για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος μας δίνουν μόνο πείρα για το μέλλον.

Ακριβώς αυτή την πείρα αξιοποιούμε, για αυτό και τιμάμε όλους όσους έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για υψηλά ιδανικά παρά τα λάθη και τις αδυναμίες. Στα πλαίσια αυτά τιμάμε και τον Κώστα Κολιγιάννη όπως και άλλα στελέχη του Κόμματος.

Αναδεικνύουμε ταυτόχρονα ότι η 100ΧΡΟΝΗ ιστορία του ΚΚΕ που έγραψαν οι ανώνυμοι και επώνυμοι αγωνιστές επιβεβαιώνει ότι ο λαός δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αδρανής και σήμερα μπροστά στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον του οι μονοπωλιακοί όμιλοι οι εκμεταλλευτές του μόχθου του όλοι αυτοί που έχουν ενθυλακώσει τον τεράστιο πλούτο της δουλειάς εκατομμυρίων εργατών.

Υποταγή στις αξιώσεις του κεφαλαίου που ευαγγελίζονται όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις ή ρήξη και ανατροπή που προτρέπει το ΚΚΕ, είναι το σύγχρονο δίλημμα.

Σε αυτό το δίλημμα πρέπει να απαντήσει ο λαός μας και ιδιαίτερα η νεολαία, της οποίας το μέλλον έχουν προδιαγράψει με τα πιο μελανά χρώματα.

Σήμερα η εργατική τάξη και η νεολαία ζει τη ζοφερή πραγματικότητα, από τη μία να καλλιεργούν ως προσδοκία την ανάπτυξη της μεταμνημονιακής εποχής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που ουσιαστικά στηρίζουν ποικιλοτρόπως η Νέα Δημοκρατία, το μεταμφιεσμένο ΠΑΣΟΚ και άλλες πολιτικές δυνάμεις και από την άλλη να υλοποιούν χωρίς τέλος αδίστακτα όλη τη σειρά των βαρβάρων και αντιλαϊκών μνημονιακών μέτρων.

Κανένας εργάτης και εργάτρια, κανένας νέος και νέα δεν πρέπει να συμβιβαστεί με την βαρβαρότητα της καπιταλιστικής κοινωνίας που ζούμε αλλά να παλέψουμε για ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ και συλλογικά και οργανωμένα για την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας, που θα είναι απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μιας κοινωνίας που οραματίστηκαν και πάλεψαν χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες μαζί τους και ο Κώστας Κολιγιάννης. Στην υπόθεση της δικαίωσης των οραμάτων και των ιδανικών για τα οποία πάλεψαν οι προηγούμενες γενιές, είναι αναγκαίο να συνεχίσουμε σήμερα και εμείς, μέχρι την τελική δικαίωση, μέχρι την τελική νίκη, μέχρι το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Η μεγαλύτερη τιμή για το ΚΚΕ μπροστά στη συμπλήρωση των 100 χρόνων του είναι η πάλη για την ισχυροποίησή του

Τιμή και δόξα στοπυς αλύγιστους της γενιάς του Κώστα Κολιγιάννη που έγραψαν την ένδοξη ιστορία του Κόμματός μας.

Τιμή και δόξα στο ΚΚΕ».