ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ ΚΑΙ ΚΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ – ΕΥΒΟΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ : Πλήθος κόσμου στην εκδήλωση για την επέτειο ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου

.   3 Δεκεμβρίου 2018   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ ΚΑΙ ΚΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ – ΕΥΒΟΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ : Πλήθος κόσμου στην εκδήλωση για την επέτειο ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου

Με την μαζική συμμετοχή ανθρώπων κάθε ηλικίας και από όλη την Ελλάδα, παρά το κρύο, τιμήθηκε η 76η επετείος της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοπόταμου. Πλήθος κόσμου, παραρτήματα της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, από όλη την χώρα, αλλά και μαζικοί φορείς του εργατικού και λαϊκού κινήματος έδωσαν το «παρών» στην εκδήλωση που διοργάνωσαν η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ) και η ΚΟ Ανατολικής Στερεάς – Εύβοιας του ΚΚΕ.

Στην εκδήλωση μίλησε, ο Θανάσης Παφίλης μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος (διαβάστε παρακάτω την ομιλία του και δείτε video), ενώ παραβρέθηκε και ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, επικεφαλής πολυμελούς αντιπροσωπείας  της ΚΕ του Κόμματος (δείτε εδώ τη δήλωσή του).

Η εκδήλωση άνοιξε με τραγούδια του αγώνα, από τη χορωδία του παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ. Ακολούθησαν χαιρετισμοί από τον Γρηγόρη Τουγλίδη, Α’ αντιπρόεδρο της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ (δείτε εδώ) και την Δήμητρα Τούντα, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ (δείτε εδώ). Στη συνέχεια έγινε απαγγελία ποιήματος από τον πρώην πρόεδρο της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ Βασίλη Φυτσιλή (δείτε εδώ). 

Μετά την ομιλία του Θ. Παφίλη, ακολούθησε η τήρηση ενός λεπτού σιγή και κατάθεση στεφάνων, από τον Δ. Κουτσούμπα εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, τον Φ. Ιακωβίδη, εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ, την ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, την ΠΕΚΑΜ, και άλλους φορείς. 

 
 
 

Η ομιλία του Θ. Παφίλη

 

«Γιορτάζουμε σήμερα την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου, μιας από τις κορυφαίες πράξεις του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας κατά της ιταλικής-γερμανικής-βουλγάρικης κατοχής.

Η ανατίναξη της γέφυρας από τις αντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον πρωτοκαπετάνιο του, τον Άρη Βελουχιώτη, αποτέλεσε και αποτελεί μια λαϊκή επαναστατική πράξη αληθινού ηρωισμού.

Ο Γοργοπόταμος πέρασε στην ιστορία σαν ένα σύμβολο του αγώνα της Εθνικής Αντίστασης, ενάντια σε έναν εχθρό που η δύναμή του φάνταζε ανίκητη. Ήταν μια λαϊκοεπαναστατική πράξη που φούντωσε τ’ αντάρτικο με τη φλόγα της ανατίναξης. Μα πάνω απ’ όλα φούντωσε το νου και την καρδιά του αδούλωτου λαού πως κανείς εχθρός δεν είναι ανίκητος. Πως η δική του δύναμη είναι ανεξάντλητη και σαν ξεχυθεί μέσα από τη δική του οργάνωση στον αγώνα για το δίκιο του, γίνεται νικηφόρα για το δικό του δίκιο.

Έτσι η φλόγα του Γοργοποτάμου φώτισε το δρόμο στους σκλαβωμένους ανθρώπους του μόχθου για να πυκνώσουν τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Για να γράψουν μια από τις λαμπρότερες σελίδες της λαϊκής επαναστατικής πάλης στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Να γράψουν τη μεγάλη εποποιία της Αντίστασης και της λαϊκής απελευθέρωσης.

Η ΚΕ του ΚΚΕ και από το σημερινό βήμα εκφράζει για μια ακόμη αφορά το σεβασμό της για τις θυσίες και την χωρίς τέλος ανιδιοτελή προσφορά των αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης, των μαχητών και μαχητριών του θρυλικού ΕΛΑΣ και των άλλων ΕΑΜικών οργανώσεων, της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΝ, της ΟΠΛΑ, της Εθνικής Αλληλεγγύης, καθώς και των αγωνιστών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που έδωσαν σκληρές μάχες σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες.

Ο Γοργοπόταμος στην ιστοριογραφία των αστών και των οπορτουνιστών, παρουσιάζεται ως μια στιγμή «εθνικής ενότητας», και μάλιστα αξιοποιείται με αυτό το συμβολισμό στις σύγχρονες συνθήκες προκειμένου να επιβάλλει στις εργατικές, στις λαϊκές συνειδήσεις την ύπουλη προπαγάνδα περί ταύτισης των συμφερόντων των καπιταλιστών και της εργατικής τάξης και του λαού για να τους τραβά στο άρμα στήριξης του σάπιου καπιταλισμού, της εκμετάλλευσης. Είναι η ίδια σάπια αυτή προπαγάνδα περί «εθνικών συμφερόντων» που πασχίζει να υποτάξει την εργατική τάξη, το λαό στη βαθιά αντεργατική αντιλαϊκή πολιτική του κεφαλαίου, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, ώστε να ενισχύεται στην προσπάθεια να βγει από την κρίση.

Ιστορικά επιδιώκουν να ακυρώσουν ή να υποβαθμίσουν το ρόλο του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και παραπέρα του ΚΚΕ, που ήταν ο «αιμοδότης» και ο «νους» της λαϊκής αντίστασης, προκειμένου να χρησιμοποιείται μια μεγάλη στιγμή της λαϊκοεπαναστατικής πάλης ως δημιούργημα των αστών. Με στόχο το σήμερα, την παραίτηση από τους αγώνες, την ταξική πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, ενάντια στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, πάλη που μόνο το ΚΚΕ έχει στις σημαίες του.

Όμως ο Γοργοπόταμος δεν χωρά, δεν μπορεί να χωρέσει στα αστικά «καλούπια» της Ιστορίας. Έδειξε τη δύναμη της λαϊκής πάλης, την ώρα που οι αστοί και οι σύμμαχοί τους καλούσαν το λαό σε αδράνεια απέναντι στους κατακτητές.

Σηματοδοτεί το ανυπόταχτο πνεύμα της αντίστασης και της αντεπίθεσης του λαού μας κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς εκείνης της εποχής, κόντρα στο φασισμό, που αποτελεί δημιούργημα, γέννημα των μονοπωλίων και επιλογή της αστικής τάξης. Καθοδηγητικός νους και ψυχή του αγώνα στη φασιστική κατοχή, ήταν το Κόμμα της εργατικής τάξης το τιμημένο ΚΚΕ. Το Κόμμα που σάλπισε από την πρώτη στιγμή τη φωνή της αντίστασης και μπήκε το ίδιο μπροστά, όταν «όλα τά’ σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», για να οργανωθεί η πάλη για την απελευθέρωση.

Άθλος μεγάλος ήταν για το Κόμμα και το κίνημα στις συνθήκες της κατοχής όταν μια χούφτα δραπέτες από τις φυλακές και τις εξορίες, στελέχη του ΚΚΕ έπαιρναν την μεγάλη απόφαση. Με την πίστη στο δίκιο του λαού και τη δύναμη των καταπιεσμένων που σαν απελευθερωθεί γίνεται λάβα σαρώνοντας στο πέρασμά της κάθε εχθρό. Και ήταν αυτή η ανεξάντλητη δύναμη που νίκησε τα ναζιστικά-ιμπεριαλιστικά όπλα μαζί με τη δύναμη των άλλων λαών και πρώτ’ απ ‘όλα της Σοβιετικής Ένωσης.

Η εθνικοαπελευθερωτική πάλη του λαού μας κατά κατοχής και υποδούλωσης ήταν τότε πρωτεύον ζήτημα. Αλλά ολόκληρη η ιστορική αλήθεια της συγκεκριμένης περιόδου φανερώνει πως η πάλη ανάμεσα στην άρχουσα τάξη της Ελλάδας από τη μια πλευρά και στην εργατική τάξη και τ’ άλλα λαϊκά στρώματα από την άλλη, διεξάγονταν ασίγαστα, αφού το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είχαν να αντιμετωπίσουν και τη ντόπια ένοπλη αντίδραση των αστών.

Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ ιδρύθηκε το ΕΑΜ, ο θρυλικός ΕΛΑΣ και οι άλλες ΕΑΜικές οργανώσεις. Η πολιτική στάση, όμως, των αστικών κομμάτων στα χρόνια της Κατοχής δείχνει ότι και σ’ αυτή την περίοδο της πάλης για την απελευθέρωση υπήρχαν δύο κόσμοι αντίθετοι.

Τι έκανε ο αστικός πολιτικός κόσμος στην κατοχή; Ένα τμήμα του επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές. Ήταν οι γνωστοί «κουίσλινγκ», που σχημάτισαν τις κατοχικές κυβερνήσεις, οργάνωσαν τα τάγματα ασφαλείας, ώστε να είναι έτοιμοι, πριν το τέλος του πολέμου, να οργανώσουν τη σφαγή των κομμουνιστών και των ΕΑΜιτών, για να θωρακίσουν την αστική εξουσία, είτε ήταν νικητής η Γερμανία, είτε η Βρετανία.

Ένα άλλο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής είναι αυτοί που δεν μπήκαν στις κυβερνήσεις των «κουίσλινγκ», αλλά συμφωνούσαν με τη συγκρότησή τους, εγκαταστάθηκαν στο Κάιρο σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, και στο Λονδίνο. Είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην Αγγλία να αντιμετωπίσει η ίδια, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», όπως έλεγαν.

Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα ότι κανένας λαός δεν μπορεί να εμπιστευθεί την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας του στα αστικά κόμματα και στην αστική τάξη. Και σήμερα η αστική τάξη της Ελλάδας, με τις κυβερνήσεις της, εκχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Το λαϊκο-απελευθερωτικό κίνημα, με καθοδηγητή το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, με το ένοπλο τμήμα του, τον ΕΛΑΣ και το ΕΛΑΝ, με την ΕΠΟΝ, την ΟΠΛΑ, έγραψαν μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στη νεότερη Ιστορία της λαϊκής πάλης. Βεβαίως το ΕΑΜ δεν ήταν μόνο ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας. Μόνο μ’ αυτό το χαρακτηριστικό δεν αποτυπώνεται ολόκληρη η ιστορική αλήθεια της τότε περιόδου. Η ταξική πάλη διεξαγόταν ασίγαστα ακόμη και σ’ αυτήν την περίοδο, αυτή δε σταματά ποτέ. Σε όλη την πορεία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα αντικειμενικά έμπαινε το «ΠΟΙΟΣ – ΠΟΙΟΝ», στο ζήτημα της εξουσίας.

Αυτό που απασχολούσε την άρχουσα τάξη της Ελλάδας ήταν πως θα εγκαθιδρύσει το δικό της μεταπελευθερωτικό καθεστώς, αφού ο αστικός πολιτικός κόσμος δεν είχε λαϊκό έρεισμα.

Στον πόλεμο ηγήθηκε η εργατική τάξη με τους συμμάχους της. Και αυτό στη μεταπελευθερωτική πορεία της Ελλάδας έβαζε τη σφραγίδα του.

Ο αστικός πολιτικός κόσμος είχε βαθύτατη συνείδηση ότι ο λαϊκός αγώνας κατά των καταχτητών είχε κατά βάθος ταξικό περιεχόμενο. Στην κατοχή υπήρξαν και αυτοί που πλούτιζαν.

Οι απλοί άνθρωποι του μόχθου δεν έδιναν τη ζωή τους για να επανέλθει ο τόπος σε καταστάσεις σαν τη δικτατορία Μεταξά, ούτε σε ανάλογες πριν απ’ αυτήν που γνώρισε απίστευτες στερήσεις, περιπέτειες, εξαθλίωση. Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ καλούσαν σε δράση για τη λαοκρατία και όχι μόνο για την απελευθέρωση.

Βεβαίως, η εργατική τάξη μαζί με τα φτωχά λαϊκά στρώματα δεν κατάφεραν να κατακτήσουν την εξουσία. Το Κόμμα μας, παρά την τεράστια συνεισφορά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του, δεν μπόρεσε να διαμορφώσει τη στρατηγική που θα οδηγούσε προς την επαναστατική επίλυση του προβλήματος της πολιτικής εξουσίας.

Το ΚΚΕ μελέτησε τη στρατηγική του στα χρόνια της Κατοχής. (Δοκίμιο Ιστορίας πρώτος τόμος). Την κρίνει με βάση το ότι τότε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας δε συνδέθηκε με την πάλη για την εργατική εξουσία, αν και είχε διαμορφωθεί το 1944 επαναστατική κατάσταση.

Η μελέτη της πείρας των μεταπολεμικών εξελίξεων έως τον ηρωικό Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, δείχνουν ότι οι επιλογές μας δεν καθορίστηκαν από φόβο, μπροστά στον αντίπαλο, από διάθεση αποφυγής θυσιών.

Η μελέτη και αυτής της εμπειρίας συνέβαλε στην επεξεργασία της σύγχρονης στρατηγικής, του Προγράμματος του ΚΚΕ για την εργατική εξουσία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Αλλά ο αντίπαλος, παρά τα λάθη μας, δε μας έβαλε στο χέρι. Το ήξερε καλά και γι’ αυτό προκάλεσε τη σύγκρουση το Δεκέμβρη του ’44. Ο ηρωικός Δεκέμβρης ήταν αναπόφευκτος. Εξέφραζε τη συνέχιση της ασίγαστης ταξικής πάλης που προϋπήρχε στη διάρκεια του πολέμου.

Η κυβέρνηση καπηλεύεται το λαϊκό απελευθερωτικό αγώνα του ΕΑΜ πασχίζοντας να τον εντάξει στους δικούς της σκοπούς και επιδιώξεις, στη δική της στρατηγική για την καπιταλιστική ανάπτυξη, προβάλλοντας αυτή τη στρατηγική ως απελευθέρωση του λαού από τα βάσανα που και η ίδια, όπως και οι άλλες κυβερνήσεις, τον φορτώνει.

Πασχίζει να οικειοποιηθεί τις αξίες και τα ιδανικά της Αντίστασης, όταν έχει σκλαβώσει τους ανθρώπους του μόχθου στην πιο βάρβαρη αντεργατική, αντιλαϊκή πολιτική που οδηγεί στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην ανεργία.

Έκανε μάλιστα την περασμένη βδομάδα εδώ στο ίδιο μέρος, στο Γοργοπόταμο, μαζί με τ’ άλλα αστικά κόμματα, μια φιέστα.

Είναι φιέστες που διαστρεβλώνουν στις λαϊκές συνειδήσεις τη σημασία της απελευθερωτικής πάλης για το λαό στο σήμερα, στην τωρινή ταξική πάλη, ενώ θέλουν να συγκαλύψουν την ταξική υπέρ του κεφαλαίου κυβερνητική πολιτική.

Είναι και αυτός ένας κρίκος στην αλυσίδα της βρώμικης δουλειάς της κυβέρνησης για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, με την προσπάθεια χειραγώγησης των εργαζομένων, ενσωμάτωσης τους στο σύστημα, την αποτροπή από την ταξική πάλη.

Το ΕΑΜ επικαλείται ως εμπειρία για τη δημιουργία μιας μεγάλης προοδευτικής τάχα συμμαχίας σε κυβερνητικό επίπεδο, που θα φέρει ευημερία στο λαό.

Έτσι απευθύνεται στο λαό, κατηγορώντας το ΚΚΕ ότι η σημερινή πολιτική του προδίδει το λαό επειδή δε συμβάλλει στη στήριξη της πολιτικής της ή ακόμη και στη συμμετοχή του στην κυβέρνηση, αρνούμενο τάχα τις ευθύνες για καλυτέρευση της ζωής του λαού.

Αλλά υπάρχει η αρνητική πείρα από την κυβέρνηση της εθνικής ενότητας του 1944 μετά την απελευθέρωση, την κυβέρνηση Παπανδρέου στην οποία συμμετείχε και το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Αυτή η αστική κυβέρνηση, στο όνομα τάχα του λαού, προσπάθησε με τους Άγγλους συμμάχους της, να ποδηγετήσουν το λαϊκό κίνημα αφού ήθελαν την παλινόρθωση της αστικής εξουσίας.

Και επειδή δεν το κατάφεραν, δεν έβαλαν στο χέρι το ΚΚΕ, το χτύπησαν με τα όπλα τον ηρωικό Δεκέμβρη, αλλά και μετά. Η συμμετοχή του ΚΚΕ σε μια αστική κυβέρνηση δεν μπόρεσε και δε θα μπορούσε άλλωστε να επιβάλλει τη θέληση του λαού.

Για σκεφτείτε τώρα να συμμετείχε το ΚΚΕ στην σημερινή κυβέρνηση ή να στήριζε αυτήν την πολιτική; Θα συνέβαλε αφενός στην ενδυνάμωση του κεφαλαίου αφετέρου στην αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος. Αυτό θα ήταν προδοσία της εργατικής τάξης, του λαού.

Ταυτόχρονα από τη μια επικαλούνται το ΕΑΜ καπηλευόμενοι το λαϊκό απελευθερωτικό αγώνα και από την άλλη εκθειάζουν τις ΗΠΑ, την ΕΕ που έχουν επίσημη ιδεολογία τον αντικομουνισμό, που εξισώνουν φασισμό-κομμουνισμό, Χίτλερ-Στάλιν.

Αλλά τι σχέση μπορεί να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ η κυβέρνηση που υπερθεματίζει του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με το ΕΑΜ; Μπορεί η σημαία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, του ΔΣΕ, να μπει δίπλα στη σημαία του ΝΑΤΟ που ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του την σηκώνουν ψηλά τραβώντας στη δίνη των ιμπεριαλιστικών πολέμων στην ευρύτερη περιοχή μας την εργατική τάξη και το λαό;

Μπορεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που έφερε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, που συμμετέχει ενεργά στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς σε Βαλκάνια, Μέση Ανατολή με αναβαθμισμένο ρόλο «διαμεσολαβητή» του ευρωατλαντικού παράγοντα, που δίνει γη και ύδωρ, όλη την Ελλάδα, που μαζί με τη βάση της Σούδας δημιουργεί νέες βάσεις για τους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς, να επικαλείται το ΕΑΜ ως τιμητή αυτής της δράσης να ταυτίζει τη δική της σημαία, σημαία του κεφαλαίου, με αυτή του λαϊκού απελευθερωτικού αγώνα των ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΕΛΑΝ;

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την πάλη του ΕΑΜ ως μέσο στήριξης της πολιτικής της κοινωνικής συναίνεσης του λαού στην πολιτική που τσακίζει τα δικαιώματά του, που δημιουργεί φτώχεια, εξαθλίωση, προτρέποντας τον συνταχτεί στη σημαία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

Είναι επικίνδυνη τακτική γιατί καλεί το λαό να ματώνει συνεχώς για τα αδηφάγα κέρδη του κεφαλαίου και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Καλλιεργεί στο λαό την ψυχολογία της αναμονής για καλύτερες μέρες ,που δεν θα ‘ρθουν ποτέ. Η ιστορία όμως του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ διδάσκει ακριβώς το αντίθετο, με διδάγματα για το Κόμμα μας και για το λαϊκό κίνημα στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καλεί το λαό σε στήριξη της πολιτικής του κεφαλαίου, το ΚΚΕ είναι εδώ και προβάλλει την αναγκαιότητα της πάλης για την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με εργατική – λαϊκή εξουσία.

Πρόκειται για το ίδιο ανυπόταχτο πνεύμα που σάλπισε το ΚΚΕ πριν πολλές δεκαετίες ενάντια στη γερμανική, ιταλική και βουλγαρική ιμπεριαλιστική υποδούλωση και κατοχή, για να γραφτεί το μεγάλο έπος της Εθνικής Αντίστασης και της απελευθέρωσης του λαού μας από κάθε υποδούλωση και εκμετάλλευση. Και το έδειξε στη συνέχεια με την ηρωική πάλη του ΔΣΕ, την πιο ένδοξη περίοδο της ταξικής πάλης, της ένοπλης πάλης του λαού με καθοδηγητή το ΚΚΕ. Αυτοί που χρησιμοποιούν πότε το φόβο και πότε την κάλπικη ελπίδα για να κρατούν το λαό υποταγμένο, έχουν απέναντί τους το ΚΚΕ. Ένα κόμμα που προβάλλει την ακατανίκητη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, ο οποίος μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Ένα κόμμα ικανό να εμπνεύσει την αισιοδοξία με την πολιτική του πρόταση, που στηρίζεται στην επιστημονική κοσμοθεωρία του μαρξισμού – λενινισμού. Γιατί το Κόμμα μας δείχνει πως, πέρα από την αναγκαία καθημερινή πάλη για να εμποδίσουμε τα χειρότερα, να αποσπάσουμε κάποιες κατακτήσεις, να επαναφέρουμε τις απώλειες που είχε τα τελευταία χρόνια το εργατικό – λαϊκό εισόδημα εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης, η «πυξίδα» μας βρίσκεται σταθερά γυρισμένη στην πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής, της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Αυτό το έργο, το τιτάνιο έργο της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν είναι ένα «μονόπρακτο», περνά μέσα από πολλές και σκληρές δοκιμασίες, μέσα από τις οποίες η εργατική τάξη θα οικοδομήσει τη δική της συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα και θα διεκδικήσει την εξουσία.

Περνά μέσα από μεγάλους απεργιακούς αγώνες, από τα μπλόκα της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς, τους άλλους μαζικούς αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, ανάλογα με αυτό που θα προτάξει η Ιστορία και γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία η μελέτη και η γνώση της πείρας της ηρωικής εποποιίας του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, της ιστορίας των άλλων επαναστατικών κινημάτων στον κόσμο.

Τους ενοχλεί που υπάρχει ένα κόμμα που όχι μόνο κράτησε ψηλά τις κόκκινες σημαίες και τα ιστορικά σύμβολά του, αλλά που εξακολουθεί να εμφυσά στο λαό το πνεύμα της ανυποταγής, της αντίστασης, της εργατικής εξουσίας, της μόνης εναλλακτικής λύσης για το λαό. Ένα κόμμα, που όπως και τότε, στα 1940, παλεύει για την οργάνωση του λαού, την οργάνωση της πάλης σε κάθε μετερίζι, στο εργοστάσιο, στη γειτονιά, στον κλάδο, στις πόλεις και στα χωριά, στις σχολές και στα σχολειά.

Ήταν πολλοί εκείνοι που νόμιζαν πως οι αντεπαναστατικές ανατροπές στην ΕΣΣΔ θα μας έβαζαν στο περιθώριο. Λάθεψαν πολύ! Το Κόμμα μας ξεπέρασε εκείνες τις δυσκολίες. Ανασυντάχθηκε οργανωτικά και ιδεολογικοπολιτικά. Επεξεργάστηκε, μελέτησε και κατέληξε σε βαθιά συμπεράσματα για τις αιτίες ανατροπής του σοσιαλισμού, που μας θωρακίζουν και μπροστά σε διάφορα προβλήματα και δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν στην εξέλιξη της ταξικής πάλης. Κι επιπλέον επεξεργάστηκε σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα που αποτελεί το θεμέλιο της πάλης των αγωνιστών και αγωνιστριών που ενώνονται στις γραμμές του Κόμματος, που δεν τους λυγίζουν οι δυσκολίες, τα προσωρινά πισωγυρίσματα και βλέπουν ξεκάθαρα μπροστά την προοπτική της πάλης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ο καπιταλισμός όχι μόνον δεν εξανθρωπίζεται, αλλά διαρκώς προκαλεί νέες

κρίσεις και πολέμους, από τις οποίες τραβούν τα πάνδεινα οι εργαζόμενοι

σε όλον τον κόσμο.

Γνωρίζουμε πως ο πόλεμος, που είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα και συγκεκριμένα με βίαια μέσα, στις συνθήκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού διεξάγεται για συμφέροντα ξένα προς τους λαούς, για τα συμφέροντα των μεγαθηρίων του πλούτου, των μονοπωλίων, που έχουν ως «πλάτη» τα καπιταλιστικά κράτη και τις συμμαχίες τους. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος διεξάγεται για τις πρώτες ύλες, όπως είναι η Ενέργεια, οι δρόμοι μεταφοράς των εμπορευμάτων, για το πώς σε τελική φάση μοιράζονται οι αγορές. Η «μυλόπετρα» που λέγεται καπιταλιστικό σύστημα διψά συνεχώς για νέα κορμιά, για νέο αίμα, που το αλέθει για να αυγατίσει τον πλούτο των λίγων, αυξάνοντας τη δυστυχία των πολλών. Σήμερα απαιτείται να εντείνουμε τη δράση μας για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την απομάκρυνση των ξένων στρατιωτικών βάσεων και των πυρηνικών, την επιστροφή των στρατιωτικών δυνάμεων από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές, την εκδήλωση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και στους λαούς που αγωνίζονται. Για να απεμπλακεί η χώρα μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους. Για να γίνει πράξη το σύνθημα «Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών»! Αυτός είναι ένας καθημερινός αγώνας! Ένας αγώνας με συγκεκριμένους στόχους πάλης, που οι κομμουνιστές ξέρουμε να τον διεξάγουμε ενιαία και όχι αποσπασμένα από τον αγώνα για την εξουσία!

Σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, εμείς απαντάμε: Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με την εργατική τάξη άλλων χωρών, με τους άλλους λαούς. Αντίθετα, μας ενώνει το κοινό συμφέρον στην πάλη για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, προσφυγιά και μετανάστευση. Δεν μπαίνουμε κάτω από την ξένη για μας σημαία των καπιταλιστών σε ένα επονομαζόμενο «εθνικό πόλεμο» που γίνεται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Υψώνουμε τη σημαία των συμφερόντων της εργατικής τάξης, του λαού.

Βεβαίως το εργατικό, το λαϊκό κίνημα δεν είναι αδιάφορο, όταν δέχεται ένοπλη επίθεση η χώρα του. Η εργατική τάξη με τους συμμάχους της, με την καθοδήγηση του ΚΚΕ πρέπει να υπερασπίσει τα σύνορα και το λαό μας ώστε και να μην επιτρέψει να αποσπασθούν εδάφη. Επίσης λέμε κανένας φαντάρος σε ληστρικό πόλεμο στο έδαφος άλλης χώρας. Καμιά εμπιστοσύνη στις αστικές κυβερνήσεις.

Το Κόμμα μας θα ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής – λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει στην ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα. Ο αγώνας αυτός να συνδεθεί με την πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας, είτε η Ελλάδα είναι επιτιθέμενη χώρα είτε έχει δεχτεί εισβολή.

Αγαπητοί σύντροφοι, κλείσαμε ένα αιώνα δράσης του Κόμματός μας. Υποκλινόμαστε μπροστά στους αλύγιστους της ταξικής πάλης, όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να υπάρξει ένα λαϊκό αύριο στη χώρα μας. Κι αν σήμερα μπροστά μας ξεπροβάλλουν ζόρικοι, δύσκολοι, ζοφεροί και φρικτοί καιροί για τους λαούς, πρέπει να βάλουμε όλο το κουράγιο, τη γνώση που έχουμε αποκτήσει και τη μαστοριά που απαιτείται για να τους κάνουμε αυτούς τους καιρούς, καιρούς ελπιδοφόρους. Γιατί ζούμε στην εποχή που άνοιξε πριν 101 χρόνια ο Λένιν με την Οχτωβριανή Επανάσταση, την εποχή των κοινωνικών επαναστάσεων, της οικοδόμησης της νέας, της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Ζήτω η Αντίσταση του λαού μας, η πάλη του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που μας εμπνέουν και μας δίνουν δύναμη!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΤΙΜΗΜΕΝΟ ΚΚΕ

ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ, ΤΟ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ».